CosIng — baza danych składników kosmetycznych Komisji Europejskiej. Jak z niej korzystać?
CosIng to oficjalna baza danych Komisji Europejskiej o składnikach kosmetycznych. Dowiedz się, jak wyszukiwać składniki po nazwie INCI, czytać kody funkcji i unikać błędnych.
Czytasz listę INCI na opakowaniu kremu i widzisz nazwę, która nic Ci nie mówi? Zanim sięgniesz po aplikację z ocenami typu „zielone/czerwone światło", sprawdź źródło, z którego korzystają (lub powinny korzystać) same te aplikacje: CosIng — Cosmetic Ingredient Database, oficjalną bazę danych Komisji Europejskiej.
Czym dokładnie jest CosIng?
CosIng (skrót od Cosmetic Ingredients) to bezpłatna, publicznie dostępna baza danych prowadzona przez Dyrekcję Generalną ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP (DG GROW) Komisji Europejskiej. Baza zawiera ponad 30 000 wpisów obejmujących składniki kosmetyczne wraz z ich:
- nazwami INCI (International Nomenclature of Cosmetic Ingredients),
- numerami CAS i WE/EINECS,
- przypisanymi funkcjami (np. emollient, surfactant, preservative),
- odniesieniami do załączników II–VI rozporządzenia 1223/2009,
- opiniami Komitetu Naukowego ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS).
Baza jest dostępna pod adresem ec.europa.eu/growth/tools-databases/cosing i nie wymaga rejestracji ani logowania.
Jak wyszukiwać składniki w CosIng?
Po wejściu na stronę CosIng zobaczysz formularz wyszukiwania z kilkoma polami. Najczęściej używane to:
- INCI name — wpisz nazwę składnika dokładnie tak, jak widnieje na etykiecie, np. „Tocopheryl Acetate" lub „Cetearyl Alcohol". CosIng nie rozpoznaje polskich nazw handlowych.
- CAS number — jeśli dysponujesz numerem CAS substancji (np. 59-02-9 dla alfa-tokoferolu), to najdokładniejsza metoda wyszukiwania.
- Function — możesz filtrować składniki według przypisanej funkcji, np. wyświetlić wszystkie dozwolone konserwanty.
Wyniki wyszukiwania pokazują tabelę z nazwą INCI, przypisanymi funkcjami, ewentualnymi ograniczeniami (odniesienie do konkretnego załącznika i pozycji) oraz linkami do opinii SCCS, jeśli istnieją.
Osiem kategorii funkcji — co oznaczają?
CosIng przypisuje każdemu składnikowi jedną lub więcej funkcji z ustalonego katalogu. Oto najczęściej spotykane kategorie i ich znaczenie:
- Emollient — zmiękcza i wygładza skórę (np. squalane, caprylic/capric triglyceride).
- Humectant — przyciąga i wiąże wodę w skórze (np. glycerin, hyaluronic acid).
- Surfactant — substancja powierzchniowo czynna, odpowiada za pienienie i oczyszczanie (np. sodium laureth sulfate).
- Preservative — konserwant zapobiegający rozwojowi mikroorganizmów (np. phenoxyethanol) — musi być wymieniony w załączniku V.
- UV filter — filtr przeciwsłoneczny (np. ethylhexyl methoxycinnamate) — musi być wymieniony w załączniku VI.
- Colorant — barwnik (np. CI 77891 = titanium dioxide jako pigment) — musi być wymieniony w załączniku IV.
- Skin conditioning — utrzymuje skórę w dobrej kondycji (szerokie pojęcie obejmujące wiele aktywów).
- Fragrance — substancja zapachowa (np. linalool, limonene).
Jeden składnik może mieć kilka funkcji jednocześnie. Na przykład zinc oxide może pełnić funkcję colorant, UV filter i skin protectant w zależności od formuły.
Informacje o ograniczeniach i zakazach
Jeśli składnik podlega ograniczeniom (załącznik III) lub jest zakazany (załącznik II), CosIng wyraźnie to zaznacza. Przy każdym wpisie znajdziesz:
- numer pozycji w odpowiednim załączniku,
- maksymalne dozwolone stężenie (jeśli dotyczy),
- typ produktu, w którym ograniczenie obowiązuje,
- wymagane oznakowanie na etykiecie (np. „Contains: Methylisothiazolinone").
Te informacje są szczególnie przydatne, gdy chcesz zweryfikować, czy dany produkt spełnia wymogi regulacyjne. Aby zrozumieć, jak czytać pełną listę INCI, zapoznaj się z naszym przewodnikiem po składach kosmetyków.
Czego CosIng NIE zawiera — częste nieporozumienie
To kluczowa kwestia, która jest źródłem wielu błędnych interpretacji: CosIng nie jest bazą danych dotyczącą bezpieczeństwa. Nie znajdziesz tu:
- ocen bezpieczeństwa poszczególnych składników w stylu „bezpieczny/niebezpieczny",
- dawek toksycznych (LD50, NOAEL) — te dane znajdują się w opiniach SCCS, do których CosIng jedynie linkuje,
- ocen produktów gotowych — CosIng dotyczy wyłącznie składników, nie konkretnych kosmetyków,
- informacji o interakcjach między składnikami w formule.
Fakt, że składnik jest wymieniony w CosIng bez żadnych ograniczeń, nie oznacza automatycznie, że jest bezpieczny w każdym stężeniu i zastosowaniu. Oznacza jedynie, że nie podlega szczególnym regulacjom na poziomie UE. Ocena bezpieczeństwa gotowego produktu to osobny proces, wymagany przez art. 10 rozporządzenia 1223/2009.
CosIng a inne bazy danych
CosIng nie jest jedyną bazą dotyczącą składników kosmetycznych, ale jest jedyną oficjalną bazą regulacyjną UE. Dla porównania:
- EWG Skin Deep (Environmental Working Group) — amerykańska baza z ocenami bezpieczeństwa, ale oparta na metodologii kwestionowanej przez europejskich toksykologów za nadmierny alarmizm.
- SCCS Opinions — opinie naukowe Komitetu Naukowego, bardziej szczegółowe niż CosIng, ale trudne w interpretacji dla laika.
- PurScore — naszą baza łączy dane regulacyjne z praktyczną oceną składu gotowych produktów dostępnych w polskich drogeriach.
Praktyczne zastosowanie CosIng dla konsumenta
CosIng jest narzędziem technicznym, ale konsument może z niego skorzystać w kilku sytuacjach:
- Weryfikacja funkcji składnika — czy „cetearyl alcohol" to naprawdę alkohol wysuszający skórę? CosIng pokaże, że to emollient i emulsifier, nie alkohol etylowy.
- Sprawdzenie statusu regulacyjnego — czy dany składnik jest w UE ograniczony lub zakazany?
- Porównanie z obietnicami producenta — jeśli producent twierdzi, że składnik „chroni przed UV", a w CosIng nie ma go jako UV filter w załączniku VI, to obietnica jest co najmniej wątpliwa.
Zacznij od bazy składników PurScore — tłumaczymy dane regulacyjne na język zrozumiały dla każdego, bez konieczności studiowania dokumentów Komisji Europejskiej.
Najczęstsze błędy przy odczytywaniu wpisu w CosIng
Wielu użytkowników traktuje sam fakt figurowania składnika w CosIng jako pieczątkę bezpieczeństwa. To błąd — baza rejestruje substancje stosowane w kosmetykach, nie wydaje wobec nich wyroku "bezpieczny" czy "szkodliwy". Kolejna pułapka to mylenie nazwy handlowej z nazwą INCI: producenci często promują składnik pod chwytliwą nazwą marketingową, podczas gdy w CosIng trzeba wyszukać jego oficjalne oznaczenie chemiczne lub botaniczne. Jeśli wyszukiwarka nie zwraca wyników, warto sprawdzić, czy nazwa nie zawiera literówki, dodatkowego przedrostka albo czy nie posługujesz się starszą, wycofaną nomenklaturą.
Zdarza się też, że użytkownicy interpretują sam wpis funkcji, na przykład "preservative" czy "skin conditioning", jako opis siły działania produktu — a to wyłącznie kategoria techniczna, niemająca związku ze stężeniem czy skutecznością konkretnej formuły. Warto również pamiętać, że CosIng bywa aktualizowany, więc informacja zapisana w notatkach lub starszych artykułach mogła się zmienić — zawsze sprawdzaj datę ostatniej aktualizacji wpisu, jeśli baza ją pokazuje, zamiast polegać na pamięci lub przestarzałych zrzutach ekranu krążących w internecie. Pomocne bywa też sprawdzenie numeru CAS lub EC przypisanego do składnika, jeśli producent podaje go w dokumentacji — pozwala to jednoznacznie zidentyfikować substancję nawet wtedy, gdy różni dostawcy używają nieco odmiennych nazw handlowych dla tego samego związku chemicznego.
Jak krok po kroku zestawić etykietę produktu z wpisami w CosIng
Sprawdzanie produktu warto zacząć od przepisania pełnej listy INCI z opakowania, najlepiej w kolejności, w jakiej występuje na etykiecie — składniki wymienione są w porządku malejącego udziału aż do progu, poniżej którego producent może je ułożyć dowolnie. Następnie każdą nieznaną nazwę wyszukaj osobno w CosIng, zaczynając od pełnego brzmienia, a przy braku wyników próbując skróconej wersji lub fragmentu nazwy łacińskiej w przypadku składników roślinnych.
Przy każdym trafieniu zwróć uwagę na przypisane funkcje oraz na to, czy pojawia się odniesienie do załącznika z ograniczeniami — jeśli tak, warto zanotować, jakiego zastosowania ograniczenie dotyczy, bo przepisy bywają różne dla produktów spłukiwanych i pozostawianych na skórze. Jeśli po tych krokach część nazw wciąż pozostaje niejasna, nie zgaduj ich znaczenia — takie pytania możesz skierować bezpośrednio do producenta, a w razie wątpliwości zdrowotnych związanych z konkretnym składnikiem do farmaceuty lub dermatologa. Systematyczne notowanie wyników takiego sprawdzenia ułatwia też porównywanie kilku produktów tej samej kategorii między sobą, zamiast polegać wyłącznie na deklaracjach marketingowych na opakowaniu. Warto założyć sobie prosty plik lub notatnik, w którym zapisujesz nazwę produktu, sprawdzone składniki i wnioski — po kilku miesiącach taka baza własnych notatek bywa cenniejsza niż pojedyncze wyszukiwanie, bo pozwala szybko odtworzyć, dlaczego dany produkt odrzuciłaś lub wybrałaś, gdy wracasz do porównań przy kolejnych zakupach.
FAQ
Tak. CosIng jest publicznie dostępną bazą danych Komisji Europejskiej. Nie wymaga rejestracji, logowania ani opłat.
Nie. CosIng informuje o statusie regulacyjnym i funkcjach składników, ale nie zawiera ocen bezpieczeństwa. To częste nieporozumienie — brak ograniczeń w CosIng nie oznacza automatycznie, że składnik jest bezpieczny w każdym stężeniu.
Nie. CosIng operuje wyłącznie na nazwach INCI (międzynarodowa nomenklatura) oraz numerach CAS. Polskie nazwy handlowe nie są obsługiwane.
CosIng zawiera ponad 30 000 wpisów dotyczących składników kosmetycznych, ich funkcji i statusu regulacyjnego w UE.
Sprawdz produkty
Szukasz kosmetyków związanych z tym tematem? Porównaj składy i ceny na PurScore.